10 dagen bedenktijd

Afgelopen weekend ben ik weer een huis gaan bezichtigen. Wederom van Nederlanders die vanwege gezondheid en leeftijd hebben besloten terug te keren naar Nederland. Zij zijn gedwongen afscheid te nemen van hun geliefde franse leven, na ruim 20 jaar in de Ardèche te hebben gewoond en gewerkt. En dat is zo pijnlijk dat ze het fijn vinden dat iemand anders (ik) er zich druk over maakt.

Moderne franse charme

In eerste instantie hadden ze een chambres d’hôtes en toen ze met pensioen gingen hebben ze een oude boerderij volledig laten opknappen en aanpassen aan hun moderne minimalistische smaak. Het is werkelijk prachtig. Enorme glazen puien geven, naast een heel moderne look, een prachtig uitzicht op de omliggende bergen, tot zelfs de Alpen aan toe, meer dan honderd kilometer verderop. Of op de mooi aangelegde tuin. Van binnen is het ruim, licht en modern. En perfect afgewerkt en doordacht, een super mix van de charme van Frankrijk en een wat meer noordelijke strakheid. Voor echte liefhebbers van rust en ruimte, want een grote stad is er niet in de buurt en ook de dorpen zijn er dun bezaaid. Elke keer als ik er kom zou ik er zo blijven, al zie ik het leven met kind daar toch iets minder zitten.

 

Terug in de tijd

De eerste keer dat ik dit huis ging bekijken overkwam me iets bijzonders. Want op weg er naar toe gingen me er meerdere lichtjes branden en opeens zag ik het, dat huis! Dat huis waar ik 17 jaar geleden als een blok voor viel. We waren bezig met ons weekend door de streken, om te bepalen waar we nou echt wilden wonen. En dus hadden we ook een huis in de Ardèche op ons lijstje staan. De noordelijke Ardèche welteverstaan, want daar zit echt een groot verschil met de zuidelijke touristische Ardèche rond Vallon Pont d’Arc. Maar goed, terug naar dat bezoek.

Cash

Het huis op de advertentie leek echt helemaal super, genoeg ruimte, eigen stuk rivier en het allermooiste, we konden het gewoon betalen met de winst uit ons huis in Gouda! Wat wil je nog meer? Vol spanning reden we erheen, wat was het daar mooi, een wilde rivier volgde de weg, of eigenlijk andersom. En daar kwamen we bij het huis. Aan de weg, op de hoek met de brug. Nu hoor ik je denken, o jé, huis aan de weg en ook nog een kruispunt… Dat dachten wij ook.

Verliefd

We werden ontvangen door superleuke mensen en tijdens de rondleiding werd ik echt verliefd, op het huis ;-). Helemaal jaren 30, op zijn Frans, met roze bloemenbehang, Art Deco meubels en beneden grote gewelven met uitzicht op de rivier, ‘onze’ rivier. Ik zag hier al prachtige hoge gastenkamers, strandje voor de deur, de vlinders in mijn buik en de dromen in mijn hoofd sloegen volledig op hol. Natuurlijk hebben we ook naar allerlei praktische zaken gevraagd en oh wat romantisch klonk ons dat allemaal in de oren, de kastanje-oogst, de kinderen met de schoolbus naar school, en geen school als het sneeuwde, de bakker die eens in de week langskwam met een brood zo groot als een hele Hollandse kaas. De weg was geen probleem, want er was erg weinig verkeer. En dat voor die prijs. We hadden bijna de bank gebeld om direct het bedrag over te maken. En alle meubels er zo bijgekocht, niets aan veranderen. En o zo bang dat er iemand anders dat weekend ook nog zou komen om het voor ons neus weg te kapen…

Maar, we waren streng voor ons zelf, het doel was verkennen voor dat weekend en streken vergelijken. Dus we reden verder, richting zuidelijke Drome, Vaucluse, Luberon en Alpen.

Rechtsomkeer

Op zondagochtend reden we naar het huis in de Alpen, leek ons ook zo romantisch, een alpenweide voor de deur en in de winter op de skis boodschappen doen. Toen we het huis echter zagen liggen, helemaal alleen en verlaten in de kom (en de schaduw) hebben we direct rechtsomkeer gemaakt. Doembeelden van ingesneeuwd zitten zonder elektriciteit, geen buurman in de buurt. En bovendien met maar 1 wens, nog een keer naar het huis in de Ardèche rijden en wie weet… Al was er tijdens ons rondritje wel wat gebeurd. Precies wat het doel was van het weekend: echt nadenken over hoe je wil dat je leven er van dag tot dag uitziet, met welke activiteiten, welke mensen, wat voor uitzicht en dus waar? Want in dat weekend was ons goed duidelijk geworden dat de bevolkingsdichtheid, het levensritme, het aantal zonuren, de temperaturen, in een straal van 100 km toch behoorlijk verschilden.

Vragen

En op de weg naar de Ardèche hebben we dus vele vragen de revue laten passeren. Hoe lang was het ook al weer rijden vanaf de snelweg, de dichtstbijzijnde stad? Wat kwamen we onderweg tegen aan dorpjes, marktjes, restaurantjes, terrasjes? Wat verbouwen ze daar, ofwel, wat is de lokale gastronomie (Heel belangrijk als je van koken houdt), zijn er leuke uitstapjes te maken, zijn er wijn-caves, welke sporten kun je er doen, wat voor soort toeristen trekt het gebied aan, wat was het uitzicht, behalve ‘onze’ rivier? En hoe zat dat met die bakker die 1 keer per week kwam, de schoolbus, de sneeuw en het klimaat de rest van het jaar? (Als je de zuidelijke Ardèche in je hoofd hebt denkt je aan gloeiende hitte en droogte). En als laatste vraag, onze vrienden en familie, zouden die het leuk vinden om regelmatig hun schaarse vakantiedagen daar te komen doorbrengen (afgezien van onze aanwezigheid)?

Nogmaals rechtsomkeer

Eenmaal bij het huis aangekomen hadden we de doorslaggevende antwoorden: in het dal en dus vaak in de schaduw en uitzicht op de onderkant van een berg (niet fijn als je een horizon nodig hebt), geen leuke terrasjes, winkeltjes of marktjes onderweg (ok, het was zondag), alleen maar kastanjebomen (ik heb een kastanjepuree-trauma), geen wijnbouw, steile hellingen, dus geschikt voor bergwielrenners, paarden, wandelaars en kanoërs. Kortom geen plek voor ons jonge levensgenieters, die droomden van eindeloos tafelen met goede wijn, leuke terrasjes, gezellige markten, af en toe lekker shoppen, op de fiets boodschappen doen en als een hagedis in de zon liggen…. En onze familie en vrienden, die zouden het wel een keer leuk vinden om te komen… maar niet ieder jaar. En dus hebben we ook hier rechtsomkeer gemaakt en een cirkel getrokken op onze kaart: rond de Drôme Provençale.

10 dagen bedenktijd

Maar ik heb nog heel erg vaak teruggedacht aan dat prachtige huis, ik heb er vaak naar gezocht, maar kon me niet meer goed herinneren waar het was.  Mijn hart maakte weer dat sprongetje toen ik er zomaar onverwachts langs kwam. De verliefdheid is nooit overgegaan. Maar we werden er niet door verblind. Later is er overigens nog een ‘nadeel’ bijgekomen, door ervaring. In de winter kunnen de rivieren door het smeltwater heel snel en woest uit hun bedding treden en dan hadden onze mooie gastenkamers vast natte voeten opgeleverd.
Gelukkig hebben we niet gelijk het eerste bezoek een koop-belofte of voorlopige koop-acte getekend. Al was dat ook nog niet het einde van de wereld geweest. Want daar is in de wet rekening mee gehouden. Je hebt 10 dagen om je terug te trekken, zonder bijkomende gevolgen.

Uitzicht

We zijn toen echter nooit die berg op gereden. Dat had de beslissing waarschijnlijk niet veranderd, want daarmee kwam het huis niet uit het dal en ook niet dichter bij het vertier. Maar nu ik die berg wel op ben gereden en de Ardèche van daaraf heb aanschouwd, heb ik mijn beeld wel bijgesteld en zou ik me kunnen voorstellen dat je er erg gelukkig kan zijn, want met dat uitzicht heb je verder eigenlijk niet zo veel meer nodig.

Meer weten? Neem contact met mij op of vraag mijn ‘5 vragen voor vertrek’ aan en ontvang regelmatig nieuwtjes, tips en andere leuke informatie over verthuizen naar Frankrijk.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie