Het huis dat ik niet wilde bezichtigen

Dat ene moment

Ik zal het nooit vergeten hoe ik me voelde dat ene moment, waar ik was, het staat nog op mijn netvlies als de dag van gisteren. 17 jaar geleden nam ik met mijn toenmalige echtgenoot een besluit.

Ik wilde heel graag een klein hotel, die droom koesterde ik al als klein meisje. Ik keek al heel wat jaren rond in de buurten waar we op dat moment woonden, maar het werd toch wel elke keer een hele rekensom.

We hadden een paar maanden terug nog met vrienden uit de studietijd aan tafel gezeten. Zij droomden van een camping in Frankrijk, als ze voldoende carrière zouden hebben gemaakt. Dat was natuurlijk ook een optie. En toen, zomaar ineens, overleed deze vriendin, net 30 jaar. Het leven geeft geen garanties.

Auberge te koop

Een paar weken later, op 1 van mijn wandelingen door Gouda zag ik in de etalage van een makelaar een ‘auberge’ in de Auvergne te koop. Begin januari zaten we in de auto richting de Auvergne. Het was helemaal niets. Mooi hoor, de Auvergne, maar arm, geen gastronomie, geen wijnbouw. Wel veel lokale barretjes waar de lokale bevolking zich ’s ochtends al een gat in de kraag zoop. Niets voor ons. En ook de auberge zelf niet. Kneuterig aan elkaar geklust, dit was ons eerste voorbeeld van Nederlanders die vertrokken waren met mooie, maar utopistische dromen, te weinig budget en een verkeerd beeld van hoe je dingen in Frankrijk kunt regelen. Verkopen was hun laatste optie.

De Particulier à Particulier

Op de terugweg kochten we een PAP, de Particulier à Particulier, een dikke krant met alle huizenadvertenties van Frankrijk. Voor we thuis waren hadden we het volgende tripje al weer gepland. Op donderdagavond na het werk vertrekken, slapen in Nancy, vrijdag lunch op een terrasje in de Franse zon en Zondagnacht rond 2-en weer thuis. Iedere 3 à 4 weken. Elke keer keken we zo’n 5 huizen, in verschillende departementen. We kwamen er achter dat Zuid-oost Frankrijk groot was, groter dan Nederland. En steeds weer anders.

Streek kiezen

We moesten het anders aanpakken. Het volgende weekend gingen we een weekend toeren, door de verschillende departementen. Na dit weekend hadden we een redelijk beeld en een cirkel getrokken op onze landkaart. Onze zoektocht veranderde van selectie op foto’s naar selectie op plaatsnaam.

Het huis dat ik niet wilde bezichtigen

En toen dat weekend. Op zaterdag met die sprankelende dame uit Dieulefit op stap, en een Italiaans stel, die iets soortgelijks zochten. Mooie huizen gezien, maar steeds net niet. ‘ s middag stond er een huis op het programma dat ik echt niet wilde zien. Het was somber en lag in een bos. Ik houd niet van bos, ik wilde uitzicht.

En er was een probleem. Zij kon ergens een voorlopige koop-acte tekenen. Dat was nog de tijd dat je er snel bij moest zijn, ook als makelaar. Hierover in een volgende blog meer. Ze moest dus weg, maar zat met ons, en die Italianen. Wij kenden de streek al aardig. Dus of wij hen dan toch maar even naar dat huis wat wij niet wilden zien konden brengen. En ze verzekerde me nog dat ik het echt wel mooi zou vinden. Ja ja.

Vierkante meters

En daar stonden we dan op het terras van dat huis, op de broer van de eigenaar te wachten die de sleutel had. Wat een uitzicht (over de bomen heen), wat een plek en wat een huis. Jammer van die bruine luiken, en de kleine geel-bruine tegeltjes en de kurk op de muren, die kleine kamertjes, de verloederde tuin (bos). Daar moest nog heel veel gebeuren. We hebben nog ons best gedaan om ongeïnteresseerd te kijken. Maar tegen elkaar zeiden we: Nu alleen nog vierkante meters tellen, of we er wel 6 kamers kunnen maken.

Uur

Een klein uur later zaten we in de auto. Afscheid genomen van de Italianen.
En we wisten het allebei. Dit was het moment. Het moment dat je moet kiezen of je je hele leven overhoop haalt of niet. Het moment dat je weet dat als je nee zegt tegen dit huis, dat je het dan dus kennelijk niet graag genoeg wilt en dat dit het laatste weekend heen en weer naar Frankrijk is….
Het moment dat je elkaar aankijkt en met het hart in de keel naar de makelaar in Dieulefit rijdt om een bod uit te brengen.

Dat moment, de dood of de gladiolen, herinner ik me nog altijd als de dag van gisteren. Het uur van de waarheid.

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie