Gastvrijheid plus plus

Ja, dit blog gaat over gastvrijheid, maar middels een heel persoonlijk verhaal. Een uitgebreid verhaal, dat je meeneemt in mijn ‘ontdekking’ van mijn echte rol als gastvrouw, waar de titel naar verwijst, gastvrijheid plus plus!

Paradise

Dit weekend ben ik weer terug geweest, op reis on memory lane, back to paradise, mijn, ons paradijs, waar we 5 jaar lang gasten ontvingen en dat we bijna 13 jaar geleden hebben overgedragen.

Gasten ontvangen op deze plek was misschien wel mijn tweede natuur, was mijn leven, was wie ik misschien wel helemaal BEN.

Voorbij

Maar het ging voorbij, met veel pijn en boosheid, een periode waar ik niet uitgebreid over wil vertellen, maar die mij wel heel erg heeft beïnvloed, in mijn doen en laten, in de keuzes die ik heb gemaakt, in mijn beweegredenen, die hierna vooral uit angst, schuld, schaamte en een gevoel van falen werden gestuurd, in plaats van uit die interne bron van energie, waarmee ik ooit aan dit avontuur begonnen was.

En ik heb deze periode weggestopt, dat was geweest, dat kwam niet meer terug, dat werd een no-go area op alle fronten. Ik voelde me ongemakkelijk als ik erlangs reed, ik had het er niet graag meer over, ik moest van mezelf verder, nieuwe dingen gaan doen, laten zien dat ik ook op een andere manier, in mijn eentje succesvol kon zijn. Puur ego en verre van de energie van die periode en steeds verder en verder van wie ik werkelijk ben, waar ik werkelijk goed in ben.

Genieten

Tot twee jaar geleden, een paar desillusies armer, ik verhuisde naar de plek waar ik nu woon. Ik weer iedere ochtend wakker werd met een prachtig uitzicht, het contact met de natuur. En ik vandaar uit heel duidelijk het besef kreeg dat ik niet meer genoot van het feit dat ik in Frankrijk woonde. En was dat nu de reden die het hoogst op het lijstje stond van ons oorspronkelijke plan om de chambres d’hôtes in Frankrijk te beginnen?

Ontwikkelen

In andere blogs en op mijn facebookpagina MariekeVerthuist heb ik hier al uitgebreid over geschreven en gesproken. Maar feit is dat ik toen weer langzaam ben begonnen me te openen voor het verleden, op zoek te gaan naar mijn ware zelf, meer bewust te ZIJN en daarmee me te ontwikkelen naar een nieuwe en betere versie van mezelf, die weer kan genieten en het leven volledig wil omarmen.

Ik heb dat o.a. gedaan via trainingen bij Leonie te Riet en in die trainingen ben ik ontzettend veel leuke, lieve, warme en open mensen tegen gekomen. Lieve dames met wie we 2 weken geleden in een villa verbleven om het live event van Leonie te kunnen meemaken.

Villa

Dat was een hele bijzondere setting, want we hadden elkaar nog nooit in het echt gezien, tenminste de meesten van ons. Toch hadden we het gevoel alsof we elkaar al heel goed kenden omdat we in de uitwerking van de opdrachten van de training al zoveel lief en leed met elkaar hadden gedeeld. Het was dus tegelijkertijd heel vertrouwd.

In de afstemming wie wat deed zat nog heel erg het ‘vreemde’, maar in de manier waarop we met elkaar konden kletsen, delen en lachen wast het juist heel vertrouwd.

Gastvrouw

Omdat ik er het hele weekend was, enkele anderen wat korter, nam ik automatisch een klein beetje de rol van gastvrouw op me. Maar zeker niet alleen, zo was er nog een vrouw die juist op het punt staat een B&B te starten en daar uitermate geschikt voor is 😊! En iedereen deed zo’n beetje wat haar goed leek. Op de zondagochtend heb ik lekker gekookt voor de brunch, iets wat ik heel fijn vond om te doen voor deze groep lieve meiden, voor mij een activiteit waar ik mezelf altijd goed bij voel.

Gevoel

Omdat iedereen in de groep dezelfde trainingen volgt en we elkaars verhalen kennen konden we daar uiteraard ook goed met elkaar over praten. Nu was 1 van ons juist dat weekend in een hele lastige thuissituatie terecht gekomen. Dat zat er al een tijdje aan te komen en het ging verre van goed met haar. Op afstand kun je daar wel een beetje in steunen maar het was fijn om nu echt met haar contact te kunnen maken en er echt voor haar te kunnen zijn. Dit werd een bijzonder gesprek bij het eerste gezamenlijke wakker worden. En ik nam daar heel onbewust een hele grote rol in. Ik voelde zoveel als ik naar haar keek, naar haar luisterde en ik begon te praten zonder echt na te denken over de woorden. Ik zat in feite naar mezelf te luisteren en verbaasde mij over de inhoud. Zij was er enorm mee geholpen en voor mij was het een hele bijzondere ervaring.

Raking

In de trainingsgroepen had ik soms ook wel hele rakende reacties gegeven op publicaties van anderen, maar dan dacht ik er altijd over na (dacht ik 😉). Ik was in ieder geval al zover dat ik tot de ontdekking was gekomen dat ik mensen, als ik vanuit mijn gevoel reageer, echt kan raken. Nu in deze situatie kwam daar de ontdekking bij dat mijn gevoel dus ook geheel autonoom van zich kan laten horen, losgekoppeld van mijn gedachten en dus mijn (beperkende) overtuigingen. Toen ik haar nog even ‘optilde’ bij het afscheid, voelde dat ook als een symbolische actie die precies zo door haar ontvangen werd.

Een ander mooi moment was dat er een nieuwe training werd aangekondigd om je unieke bleuprint te ontdekken. Op dat moment keek ik naar 1 van de vrouwen, met wie ik een speciale raking heb en ze zei, die heb jij niet nodig, jij weet dat al. Dat raakte me weer ‘hard’, want ja, er is bij mij veel ontwikkeling op dat gebied, maar voor mij is het dus nog lang niet kant en klaar… Ze vroeg toen, wat zou je nu op dit moment het liefst willen doen en ik antwoordde, jullie allemaal mee naar huis nemen en lekker voor jullie koken…

Coach

’s avonds bij het kampvuur krijg ik de vraag van een andere vrouw of ik niet iets meer zou willen doen met mijn gaven om mensen zo te voelen, of ik geen therapeut of coach zou willen worden? Deze vraag heb ik wel eens vaker gekregen, ook van therapeuten voor wie ik werkte in mijn vorige baan, maar eerlijk gezegd moet ik daar dus niet aan denken. Wat ook die avond mijn antwoord was.

Maar toch, het heeft me wel aan het denken gezet en op de terugweg naar huis begon het bij mij te werken en te bewegen. Over het raken en optillen van mensen, over het ‘voeden’ van mensen, over het gastvrouw zijn in een huis dat niet van mij was… Maar zeker ook over het gastvrouw zijn in misschien wel een hele andere dimensie…

De dag na het weekend krijg ik een appje van de dame, met wie ik die bijzonder raking heb, met de vraag of ik niet met haar wilde samenwerken. Zij is healer en energetisch therapeute (voor mij allemaal nog steeds wel ver van mijn bed, al begin ik eraan te wennen). Met haar heb ik een speciale band opgebouwd, op de een of andere manier zitten we elkaar regelmatig te prikken en uit te dagen. Zij wil graag retreats of wandelingen organiseren met haar cliënten. Naar aanleiding van onze ontmoeting zag ze mij wel de ‘zorg’ tijdens deze dagen of weken op mij nemen en vroeg ze ook om samen met haar te ‘coachen’. Alweer die vraag over coachen? Ja, zegt ze, dat is toch precies wat jij onbewust en van nature doet? Nou, kennelijk dus.

Gastvrijheid

Om een heel lang verhaal nu even kort te maken (oh, ik merk dat dat een valse belofte is, want het verhaal is nog niet klaar en kort is zeker niet mijn middle name 😊)

Als ik terug kijk (en ik ben zelfs terug geweest, maar daarvoor moet je even naar het filmpje op mijn facebook pagina kijken: https://www.facebook.com/Mariekeverthuist/videos/403656863482226/) op mijn gelukkige periode in mijn chambres d’hôtes, maar vooral ook het succes dat we er mee hadden, de hoge terugkom rate, de enorme verbondenheid met en onder de gasten bij ons aan tafel en bij het zwembad, het gemak waarmee ik dat deed, zonder al te veel na te denken, daarin volledig mezelf kon zijn, tja, dan gaan er nu toch wel wat bellen rinkelen.

Want nu ik steeds meer en steeds vaker in bewustzijn ben, mezelf aanschouw en kan aanschouwen, weer meer ga voelen en op dat gevoel ga vertrouwen, hoe duidelijker ik zie dat ik toen, nog een stuk jonger, zonder me ervan bewust te zijn, al het bovenbeschreven ‘gewoon’ deed onder de noemer van gastvrijheid, onder de noemer van gastvrouw.

Zoekend

Als ik nu teruglees en kijk naar blogs en vlogs over gastvrijheid die ik eerder schreef of filmde, zie je dat ik toen nog zoekende was, voelde dat er meer onder die gastvrijheid zat, maar er de vinger nog niet echt op kon leggen. Dat ik wel heb gezien in die 5 jaar dat er ook bij mijn gasten dingen in beweging kwamen na en door het verblijf bij ons, dat ik dat onder de noemer genieten en verwonderen schoof. Ik benoem al het open staan, het zonder oordeel zijn.

En nu zie ik heel duidelijk, en daarmee kom ik terug op de titel, mijn gastvrijheid of misschien wel mijn talent, mijn feitelijk toegevoegde waarde, hier op aarde, kan omschrijven als gastvrijheid plus plus!

Gastvrijheid plus plus!

Gastvrijheid plus plus omdat ik kennelijk in staat ben om mensen zich volledig thuis en vertrouwd te laten voelen, door de ‘setting’ in feitelijk zin, het huis, het comfort, de ligging, en ook de sfeer in de zin van decoratie, smaak en organisatie. Maar dus ook in setting en sfeer in de zin van volledig zichzelf mogen zijn, de veiligheid voelen om zich te laten zien aan de andere gasten, aan ons. En ook het aanvoelen als iemand even iets nodig had, of juist iets niet… Even de tafelschikking beïnvloeden, even iemand te vragen ergens mee te helpen, om zo even een situatie te neutraliseren of erover te kunnen praten op een ongedwongen manier, even een spelletje met een kind te doen om de ouders ook even met elkaar te laten praten…. Even wat extra aandacht aan tafel aan gasten die zich niet direct op hun gemak voelden. Alles mogen vragen, veel (maar niet alles) honoreren omdat uiteindelijk iedereen anders is en andere wensen heeft, van andere dingen gelukkig wordt. Onze dienstverlening continu aanpassen om het voor onze gasten, maar juist ook voor ons, nog fijner te maken. Zelfzorg en zorg voor de ander, voor de ander de ruimte scheppen voor die zelfzorg, het relaxen, het genieten, het daadwerkelijk op vakantie, er even uit, even ontkoppeld van de dagelijkse zorgen, gewoon alleen maar hoeven te ZIJN.

En dat allemaal niet als trucje, niet als doordachte strategische beslissing, of uit economische of marketingtechnische overwegingen. Maar gewoon, op gevoel, uit het hart, uit liefde voor iedereen, uiteraard voor hun mooie kanten, maar zeker met respect voor de schaduwkanten.

Ik schrijf regelmatig dat, ongeacht met welk merk auto mensen naar boven kwamen rijden, ik ervan overtuigd was dat ieder mens iets moois bij zich draagt en ieder mens een rugzak heeft. Nu weet ik dat ieder mens iets heeft dat mij raakt en iets heeft waar ik dat mens mee kan raken.

Tegeltjeswijsheid

En dat ik dat kan ‘voeden’, figuurlijk maar zeker ook letterlijk, liefde gaat immers door de maag.

En dat ik dat overal kan doen, want home is uiteindelijk waar the heart is!

     

 Superhost

En waar dit toe gaat leiden? Dat laat ik nu nog even volledig open. Ik vervolg mijn beweging en ik ben ervan overtuigd dat het ‘hoe’ zich zelf ontvouwd. En dat dat niet 1 manier hoeft te zijn maar juist meerdere manieren, waar ook de andere aspecten van mijn veelzijdigheid aan bod mogen komen. Maar 1 ding is zeker, ik weet waar mijn echte talent ligt. Ik ben geen superwoman, maar wel een supergastvrouw, gastvrijheid plus plus dus.

Soms ben je ook gewoon blind voor signalen hè 😉. Airbnb noemt mij al zo… superhost

En dan heb ik direct een goede aanleiding om bij dezen ook mijn rol als makelaar/consultant bij verhuizen naar Frankrijk te herdefiniëren naar de rol van supergastvrouw. Verhuizen wordt zo nog meer verThuizen!

Krijg jij een spontane ingeving na het lezen van mijn blog, een gevoel? Wil je dat dan met mij delen, zijn altijd waardevol! Ik sta ook open voor alle ideeën en voorstellen, al was het maar om mijn beeld steeds scherper te krijgen. Of ik er ook wat mee doe, wil ik niet beloven. Want, wetend wat ik nu weet, wil ik hoe dan ook volledig mezelf kunnen zijn bij alles wat ik doe 😊

marieke@verthuizen.nl